Op mijn vorige bericht kreeg ik een reactie met de vraag wat we dan wel geleerd hadden.
Ik wil daar nu nog op reageren met een ervaring die mij heel diep heeft getroffen en mij bescheidenheid leerde.
Ik was al een paar jaar werkzaam als bedrijfsleider op de rioolwaterzuivering van Alkmaar. Onder bepaalde omstandigheden maakte ik vaak een rondje over het terrein om te zien of alles in orde was.
Als het streng vroor deed ik dat wat vaker.
Op een ochtend toen ik weer mijn rondje maakte, was alles prachtig berijpt bij een opkomende zon.
Ik voelde mij een gelukkig mens, had een fijn gezin, een lieve vrouw, een goede baan. Ik had een prachtige promotie gemaakt en dat allemaal omdat ik altijd mijn eigen beslissingen genomen had.
Ik was weggegaan bij de KPM in Indonesie, omdat ik daar geen toekomst zag voor mijn gezin, terwijl mijn vader daar heftig op tegen was. Ook later, toen ik in een baan zat waar ze me binnen hielden terwijl ik oorspronkelijk een ambulante functie had, had ik vriendelijk verzocht of ze me a.u.b. ontslaan wilden, dan had ik twee maanden om een andere baan te vinden. Mijn moeder was er razend over, dat ik zo onverantwoordelijk kon zijn. Toen hetzelfde gebeurde bij de Flycht Pompen, waar ik de landelijke service van de geplaatste dompelpompen verzorgde waren ze weer van streek.
Ik liep trots als een pouw rond op 'mijn' zuivering, toen ik plotseling aan de grond genageld bleef staan.
Ik zag mijzelf weer zitten aan het bed van mijn doodzieke schoonmoeder, die wij in huis hadden genomen om bij ons te kunnen sterven. Ik was zoekende naar een baan, wat me nog niet meeviel.
Deze buitengewoon lieve vrouw vertelde me dat ze gezien had waar ik zou komen te werken en waar ik heel gelukkig zou worden. Ze kende het bedrijf niet, maar ik moest opletten dat er twee heel grote torens naast elkaar stonden torens die ze nooit gezien had.
Ik kwam pas ruim 5 jaar later op de zuivering te werken, maar had nog nooit eerder de twee grote slibgistings tanks in verband gebracht met haar visioen.
Wat had ik dus eigenlijk zelf gedaan? Het was ruim 5 jaar van tevoren al bekend waar ik terecht zou komen.
Die torens stonden toen nog niet eens op tekening!
Het enige dat ik gedaan had was volgen wat voor mij bestemd was. Ik voelde me heel klein worden en heb het in mijn verdere leven, waarin ik veel moeilijke beslissingen heb moeten nemen, altijd voor ogen gehouden.
Kees

Zo eenvoudig is het anders meestal niet om te volgen waarvoor je bestemd bent (of er al achter te komen wat dat zou kunnen zijn). Mooi bericht. Vergeet in je enthousiasme niet om te experimenteren met de onderdelen van Ding 2 en ons erover te berichten. Misschien kun je met Googlemaps laten zien waar de zuivering staat of er met Streetview langsrijden.
BeantwoordenVerwijderenHoi Kees,
BeantwoordenVerwijderenIk heb ook een keer zo`n zesde zintuig reactie ervaren.Ik werkte in een garage waar ik monteur was voor motorfietsen. er gebeurde,en nog, regelmatig verkeers-ongelukken met die motoren. Op een dag kwam onze huisarts een motorfiets kopen voor zijn zoon. Na de aankoop kreeg ik een vreemde gedachte in mijn hoofd, de gedachte was die jonge krijgt een ongeluk met die motor. Dat gevoel heeft een paar weken geduurd daarna verdween het. ik heb de arts gebeld maar die was te druk in de praktijk,spreekuur. Een paar maanden later kregen wij een rouwkaart in de bus dat de zoon bij een tragisch ongeval met zijn motor fiets om het leven was gekomen. de gebeurtenis is nooit uit mijn gedachten gegaan. vreemd hè.
Met vriendelijke groeten.
Joop.
Joop
BeantwoordenVerwijderenIn ons beider families zijn meerdere mensen mediamiek, het van te voren aanvoelen wat er gaat gebeuren is voor ons dan ook vrij normaal, alhoewel ik zelf dat dus niet heb. Wat mij het diepste trof in het visioen van mijn schoonmoeder was dat zij het al zag toen de torens nog niet eens op tekening stonden.
Maar ook in de astrologie kom je heel treffende dingen tegen, die vele jaren later toch waar blijken te zijn.
Er is veel meer in de wereld dan wij met onze zintuigen kunnen waarnemen. Voor de ontdekkingen in de afgelopen 100 jaar zou je 300 jaar geleden op de brandstapel zijn geeindigd.
Kees
prachtig verhaal! zulke ervaringen geven het leven diepte!
BeantwoordenVerwijderenmooi dat je dit gedeeld hebt.
en dankzij 7 dingen kon ik het lezen
ruud